OʻzLib elektron kutubxonasi
Бош Сахифа Асарлар Бўлимлар Муаллифлар
Bosh Sahifa Asarlar Boʻlimlar Mualliflar
Siz shu sahifadasiz: Ilhom Zoyir. Ikki hajviya / Kiril
 
Асарга баҳо беринг


Асарни сақлаб олиш

Асарни ePub форматида сақлаб олиш (iBooks ва Kindle каби ereader'ларда ўқиш учун) Асарни PDF форматида сақлаб олиш Асарни OpenDocument (ODT/ODF) форматида сақлаб олиш Асарни ZIM форматида сақлаб олиш (Kiwik каби e-reader'ларда ўқиш учун) Icon book grey.gif

Асар тафсиллари
МуаллифИлҳом Зойир
Асар номиИкки ҳажвия
ТуркумларКутубхона
Xалқлар
   - Ўзбек/мустақиллик адабиёти
Бўлимлар
   - Миллий адабиёт
Муаллифлар
   - Илҳом Зойир
Услуб
   - Наср
Шакл
   - Ҳикоялар
Ёзув
   - Кирил
ТилЎзб
Ҳажм6KB
БезатишUzgen (admin@kutubxona.com)
Қўшилган2013/06/28
Манбаhttp://www.ziyouz.com/index...


iPad асбоблари
Bu asarni ePub versiyani saqlab olish


Мазмун
Бу асар Ўзбек электрон кутубхонасида («OʻzLib»да) жойлашган. OʻzLib — нотижорат лойиҳаси. Бу сайтда жойлашган барча китоблар текин ўқиб чиқиш учун мўлжалланган. Ушбу китобдан фақатгина шахсий мутолаа мақсадида фойдаланиш мумкин. Тижорий мақсадларда фойдаланиш (сотиш, кўпайтириш, тарқатиш) қонунан тақиқланади.



Logo.png





Икки ҳажвия
Илҳом Зойир

Меҳмонларни корхона тцехлари билан таништираётган Сотти Сувоновичнинг қаватида пилдираб юрган ўринбосари Ҳалимжон ҳовлиққанча хўжалик ишлари мудири Турдиқулни бир чеккага тортди.
— Турдиқул, тезда бир парча латта топ! — деди типирчилаб.
— Латта?! Қанақа латта? — деди Турдиқул пешанаси тиришиб.
— Оёқ, э, ботинка артадиган латта-да.
— Нимага керак бўлиб қолди?
— Сотти Сувоновичнинг ботинкаларига чанг қўнибди. Артиб қўймаса бўлмайди. Меҳмонлар айб қилиши мумкин.
— Меҳмонларнинг олдида ноқулай эмасми?
— Нега ноқулай бўларкан?
— Лаганбардор экан, деб ўйлашади-да.
— Меҳмонларнинг ўйлаши билан нима ишим бор!

Турдиқул бироз ҳовридан тушди.
— Сотти Сувоновичнинг ўзлари айтдиларми?
— Йўқ, ўзлари ҳали билмайдилар. Қоринлари оёқларининг учини тўсиб турибди.
— Ўзлари айтмаган бўлсалар, сизга нима?
— Билиб қолсалар, менга гап тегиши мумкин.
— Нимага энди сизга?
— «Мен-ку кўрмабман, сенинг кўзинг қаерда эди?» деб кўпчиликнинг олдида шарманда қилишлари ҳеч гап эмас.
— Демак, латта топиш керак, шундайми?
— Шундай, Турдиқул, топмаса бўлмайди.

Турдиқул чўнтагидан рўмолчасини олиб, Сотти Сувонович томон юрди. Ҳалимжон унинг орқасидан югурди.
— Қаёққа, Турдиқул, тўхта!
— Қаёққа бўларди, Сотти Сувоновичнинг ботинкаларини артиб қўйишга-да!
— Мен ўзим артаман, рўмолчангни буёққа бер!
— Йўқ, ўзим, сизга ярашмайди.
— Бинойидай ярашади-да, қани, менга бер-чи!

Турдиқулнинг бирдан феъли айниди.
— Ҳо, обрўни сиз олмоқчимисиз?

Ҳалимжон ҳам тўнини тескари кийди.
— Нима, сен менинг ғоямни ўзлаштирмоқчимисан?!
— Йўқ! Лекин дастрўмолча меники!
— Ғоя эса меники!..

Иш ҳиқилдоққа бориб тақалганда, Сотти Сувонович меҳмонларнинг машинасига ўтириб қаёққадир жўнаб қолди...

* * *

Ўринбосари кириб келганда, ғишт заводининг директори Қошиқов қошларини чимириб ўтирган эди.
— Тинчликми, рангизда ранг йўқ! — сўради ўринбосар.
— Ҳушёр бўлиб туринглар, биттаси келади, — деди Қошиқов.
— Ким экан у?
— Билмайман, девдай, асаби чатоқ дейишди. Қўлидан ҳамма иш келармиш... Келса, сизга чиқараман. Ўзингиз тинчитинг!

Ўринбосар пешонасини тириштириб чиқиб кетди. Орадан бир соат вақт ўтди. Эшик тақиллаб, сўнг очилди.
— Мени сизга юборишди, — айтилган киши кириб келди.
— Мен шошиб турувдим, ўринбосаримга учрашинг, — деди Қошиқов баҳона қилиб...

Орадан беш-ўн дақиқа ўтди. Ўринбосар қўлларини ишқалаганча Қошиқовга ялтоқланди:
— Оғиз очолмади, қўлига бир «ғишт» тутқазиб юбордим...

Эртаси куни яна пайдо бўлди ўша нусха.
— Мени сизга юборишди, — деди мўлмайиб эшик ёнида тикка тураркан.
— Мен бандман, ўринбосаримга учрашинг! — Қошиқовнинг титраб-қақшаб айтган гапи шу бўлди.

Бироздан сўнг ўринбосар оғзи қулоғида кириб келди:
— Оғиз очмоқчи эди, яна битта «ғишт»ни оғзига уриб юбордим, — деди «ишни қойил қилдим» дегандай...

Номаълум нусха учинчи бор келганда, Қошиқовнинг сабри чидамади.
— Кир, ўтир қани бу ерга! — деди у нусхага дўқ уриб. — Бераркан деб, келаверасанми? Қаерда ишлайсан ўзи?
— Ҳеч қаерда ишламайман.
— Унда нега ҳар куни келасан?
— Сизга юборишгандан кейин келаман-да.
— Ким юборди сени?
— Божангиз, Саидваққос ака.
— Нима керак сенга?
— Иш керак.
— Шу дардингни дарров айтмайсанми?
— Келсам бандсиз. Ўринбосарингиз сўраб-суриштирмай пул бергани берган.
— Нега беряпсан, деб сўрамайсанми?
— Қаердан билай, бу ерда маош олдиндан берилса керак, деб ўйладим-да.

— Э, ўйламай кет! Одамни ўтакасини ёрдинг-ку! Бўпти, олган маошингни ҳалоллайсан энди...